Het verhaal van Kiki

“Dit is Kiki. Ze heeft tijdens de zwangerschap 3 keer een IUT gehad. Inmiddels is ze 10 maanden oud en een super vrolijk en gezond meisje. We kwamen even terug op de poli om dit bijzondere team te hartelijk te bedanken.

Toen Kiki 14 weken was hoorde we dat er een kans was dat ze bloedarmoede zou krijgen, door Kell-antistoffen in het bloed van haar moeder. De kans was erg klein zijn. Lang bleef het onzeker. Totdat we met 21 weken werden doorgestuurd naar het LUMC. Daar bleek op de echo dat Kiki echt bloedarmoede had en hier last van had. Twee dagen later waren we dan ook weer terug voor de eerste bloedtransfusie. Omdat de placenta niet gunstig lag kon het bloed niet via de navelstreng gegeven worden. In plaats daarvan werd Kiki geprikt in haar levervat. Dit klinkt makkelijker dan het is! Omdat Kiki niet mocht bewegen kreeg zij een spierverslapper. Het aanprikken duurde best lang (het is natuurlijk ook een heel klein vaatje), maar het is uiteindelijk allemaal goed gegaan. Ongelofelijk dat er mensen zijn die dit kunnen! Daarna werd Kiki elke week gecontroleerd in het LUMC. Kiki hield het langer vol met dit bloed dan verwacht. Pas met 27 weken kreeg ze haar tweede IUT en met 32 weken de derde.”

“Met 37 weken was het tijd om haar te halen. Ze werd geboren d.m.v. een voorspoedige inleiding. Na een half uurtje op mama’s buik te hebben gelegen moest ze meteen naar de NICU. Doordat het afbreken van het bloed voor een hoop afvalstoffen zorgt had Kiki verhoogde kans op hyperbilirubinemie (geelzucht), daarom kreeg zij fototherapie. Na 2,5 dag in een dichte couveuse stabiliseerde haar bilirubine waarden en werd zij overgeplaatst naar een ziekenhuis in de buurt. Ambulanceverpleegkundigen Martin en Martin hebben Kiki met ontzettend veel zorg naar het andere ziekenhuis gebracht. Net als het team van het LUMC namen zij de tijd om ons gerust te stellen en mee te nemen in wat er ging gebeuren. Martin en Martin: “Als het nodig is verdedigen we Kiki met ons leven :)”.

Na 5 dagen mocht Kiki naar huis. Daarna werd eerst om de dag en daarna wekelijks haar HB gecontroleerd. Haar HB daalde, zoals verwacht, en ze kreeg nogmaals een transfusie. Toen ze 2 maanden oud was kon ze zelfstandig haar HB op peil houden en was ze weer helemaal gezond.

Ondanks de best heftige tijd, kijken we positief terug op onze tijd in het LUMC. Al vanaf de eerste controle voelden we ons hier prettig en gezien. Het was erg fijn dat iedereen zo duidelijk en eerlijk kon uitleggen wat er aan de hand was, wat zij gingen doen en wat we konden verwachten. We zijn deze lieve mensen onbeschrijfelijk dankbaar.”

Geschreven door Sietske Boer en Matthijs Klok, ouders van Kiki