Het verhaal van Roos en Nine
Op vrijdag 10 juni 2022 hadden wij de eerste echo bij de verloskundige, hier hoorden wij het nieuws dat we zwanger zijn van een tweeling. Dit was voor ons even schrikken, op een positieve manier, maar ook even wennen dat we geen gezin van 4 worden maar ineens van 5!
Naar aanleiding van deze echo worden we doorgestuurd naar het ziekenhuis voor het verdere vervolg tijdens de zwangerschap. Tijdens de volgende echo blijkt dat het gaat om een eeneiige tweeling, en worden bepaalde risico’s met ons gedeeld. Ergens is het allemaal nog een ver van je bed show, en moesten we nog erg wennen, maar waren we ook heel blij dat alles steeds goed leek. Tot we de 14 weken echo hadden, en bleek dat 1 meisje een lege blaas had, dit kon wijzen op het tweelingtransfusiesyndroom, waardoor we van het Isala ziekenhuis in Zwolle werden door verwezen naar het LUMC in Leiden, dit bracht behoorlijk spanning met zich mee..
De dinsdag erop mochten we naar Leiden, dat weekenden leek eeuwen te duren, als ik verandering merkte aan mijn buik moest ik gelijk aan de bel trekken.. Gelukkig was dit niet het geval.
De eerste echo in Leiden bleek dat het stabiel was gebleven, en hoefde er niks te gebeuren, maar moesten het wel in de gaten houden en een week later terug komen. Weer veel spanning, een week later, wel iets achteruit gang, maar nog steeds niet zover dat er wat moest gebeuren, dus een week later weer terug. En toen bleek dat het kindje wat een lege blaas had, bijna geen vruchtwater meer had, en ook geen maagvulling meer. En dat het eigenlijk wel noodzaak was om de volgende dag een laser behandeling uit te voeren. En de opties die je dan voorgeschoteld krijgt….. zwangerschap afbreken, of van een van de twee, vruchtwater aftappen, of afwachten of dus laseren.. eigenlijk was er voor ons maar 1 optie, en alles op alles zetten, en vertrouwen op de kennis en kunde van de artsen en gewoon de placenta laten laseren.
Wat spannend was dit, de volgende dag weer terug naar Leiden en dit aangaan, ik vond dit erg spannend, was nog nooit geopereerd en natuurlijk helemaal hoe zou de behandeling gaan…. zouden de meisjes of 1 van hen dit gaan overleven…
De laserbehandeling was geslaagd, en nu was het afwachten tot de echo de volgende dag.
Ook deze was gelukkig goed, en er was zelfs al iets meer vruchtwater te zien bij de donor! Wat waren we opgelucht! Toch bleef het de komende weken heel erg spannend, zouden ze goed reageren..
Zelf moest ik twee weken rust houden, zorgen dat ik geen harde buiken kreeg en dat mijn vliezen niet zouden breken. Dat was nog wel een uitdaging, met een peuter van 2,5 jaar thuis.
Gelukkig bleken de echo’s hier na ook allemaal goed en leek het allemaal goed te herstellen.. wat fijn!!
Toch bleef de hele zwangerschap erg spannend, worden ze niet veel te vroeg geboren, en komt het niet weer terug. We hadden om de 4 weken controle in het LUMC en om de 4 weken in het Isala in Zwolle.
Rond de echo met 30 weken bleek dat de ontvanger eigenlijk niet meer goed groeide, maar alle doplers waren goed dus er was geen reden tot actie. Bij latere echo’s bleef dit zo, en met 34+4 weken zwangerschap is besloten om toen over 2 dagen de meisjes geboren te laten worden. Dit was in verband met stuitligging van meisje A een keizersnee, en daarom nog 2 longrijping prikken gekregen.
Met 34+6 weken zijn onze 2 dochters, Roos & Nine gelukkig gezond geboren, in het LUMC. Wat een opluchting dat ze er (eindelijk) waren, en gezond ook! Roos woog 1995 gram en Nine 2270 gram.
De middag na de bevalling kwamen ze de placenta laten zien, ze hadden de bloedvaten ingespoten met verschillende kleuren verf, en hieruit kon je zien, dat Roos (de voormalig ontvanger) 34% placenta had na het laseren, en Nine (de donor) 64%. Wat was het bijzonder om te zien, en ook dat ze alle bloedvaten goed hadden gelaserd tijdens de behandeling. Het was nu bijna een kunstwerk!
Ik heb de zwangerschap als heel pittig ervaren, vooral het mentale stukje. De verantwoordelijkheid die steeds bij mij lag, voelde ik wat, was dat dan het begin van de bevalling, of weer van TTS of nu TAPS.
Onze meiden zijn nu bijna 10 weken oud, en doen het heel erg goed. Ze wegen nu 3660 en 3770 gram, en hebben gelukkig maar 10 dagen in het ziekenhuis gelegen.
We zijn de artsen, met name dokter Verweij en Middeldorp, echoscopisten en de rest van de medewerkers het LUMC ontzettend dankbaar voor alle goede zorgen. Zonder hen en de onderzoeken naar dit ziektebeeld, had het allemaal heel anders kunnen aflopen. We doen graag mee met de twin life onderzoeken, om andere ouders en kindjes nog beter te kunnen helpen in de toekomst.
Moeder van Roos en Nine
